Κωνσταντίνος Μπερδέκλης - Haz-art

STARTING POINT / ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ

2012-01-20T17:40:00.007+02:00

Αγαπητοί Φίλοι & Φίλες,
Η γκαλερί Art Zone 42 ολοκληρώνοντας τέσσερα χρόνια από την ίδρυσή της, σας προσκαλεί την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου μετά τις 19:00 η ώρα, στα εγκαίνια της επετειακής ομαδικής έκθεσης 'STARTING POINT / ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΚΙΝΗΣΗΣ'. Στην έκθεση συμμετέχουν καλλιτέχνες που έχει παρουσιάσει η αίθουσα τέχνης, καθώς και δημιουργοί που θα προβάλλει μέσα στο 2012. Οι τιμές των έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση θα είναι ιδιαίτερα προνομιακές.
Την τελευταία ημέρα της έκθεσης, οι ενδιαφερόμενοι φιλότεχνοι μπορούν να συμμετάσχουν σε ένα διαδραστικό τρόπο aγοράς: το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου στις 13:00 η ώρα, έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την αίθουσα τέχνης και κάνουν την πρότασή τους στις ήδη χαμηλές τιμές εκκίνησης των έργων της έκθεσης. Η καλύτερη προσφορά είναι και αυτή που θα κερδίσει.
Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Καλλιτέχνες που παρουσιάζονται στην Έκθεση:
Aβαγιανού Ρένα / Cuesta Ruiz Almudena / Δήμος Τάσος / Διακοδημητρίου Μαρία / Θάνου Χαρά / Καραγιάννης Μελάς / Κάραλη Αγγέλα / Καρακάσογλου Γιώργος / Κλουτσινιώτη Αρετή / Λέρτα Σοφία / Λώλη Μαρία / Μαναβή Πένη / Μπερδέκλης Κωνσταντίνος / Νομικός Γιάννης / Παπαθανάση Σοφία / Τάξερης Γιώργος

;-)

2012-01-15T17:04:00.003+02:00

80x60cm oil on canvas, cardboard, red bic pen

Happy new posts

2012-01-01T21:26:00.003+02:00

Head

2011-11-28T21:08:00.004+02:00

Oils on canvas with 3 painted plexiglass (colour separation technique, 1st plexiglass= Yellow, 2nd= Cyan, 3rd= Magenda)

For your eyes only...

2011-11-02T18:30:00.010+02:00

Αστυδρόμος #6 - Ποδήλατο

2011-10-16T20:07:00.005+03:00

Open publication - Free publishing - More astidromos

my Forest

2011-10-07T15:28:00.002+03:00

Silk screen print #1

2011-09-11T17:27:00.003+03:00

This is a silk screen reproduction of original oil on canvas painting that is produced with care in my DIY silk screen studio in few signed copies with good materials and paper. The size of the silk screen is 50cm x 67,5cm.buy now via bigcartel

Red Glove

2011-08-30T15:34:00.001+03:00

J O Y

2011-06-14T15:22:00.003+03:00

After Andy

2011-06-12T13:02:00.003+03:00

Fake Paradise

2011-05-16T21:06:00.002+03:00

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 19 Μαΐου στην K-art η ομαδική έκθεση, με τίτλο “Fake Paradise”.
Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Βανέσσα Αναστασοπούλου, Ευφροσύνη Αστερή, Εριφύλη Βενέρη, Χρήστος Γιαννόπουλος, Άννα Δημητρίου, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Αντώνης Κοσμαδάκης, Χρήστος Κωτσούλας, Τάσος Μπαμπατζιάς, Κώστας Μπερδέκλης, Μανώλης Μπιτσάκης, Ιωάννα Σπανάκη, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Χαράλαμπος Ψαρράς

ART-ATHINA 2011

2011-05-05T19:48:00.003+03:00

Η γκαλερί ART ZONE 42 συμμετέχει στην Διεθνή Συνάντηση Σύγχρονης Τέχνης ART-ATHINA 2011 με την παρουσίαση τεσσάρων καλλιτεχνών, οι οποίοι μέσα από τις εικαστικές τους διαπραγματεύσεις, εστιάζουν στις αντιφάσεις, προκλήσεις και αμφιλεγόμενες πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας. Η Άννα Μιχαηλίδου, η Αρετή Κλουτσινιώτη, ο Κωνσταντίνος Μπερδέκλης και η Almudena Cuesta Ruiz, αναδεικνύουν εύγλωττα, ο καθένας με τα δικά του εκφραστικά μέσα, την οξύμωρη σχέση που δημιουργείται μεταξύ του δίπολου της εξιδανικευμένης στερεοτυπικής ομορφιάς και της σκληρής, συχνά άγριας, πεζής πραγματικότητας που βιώνουμε καθημερινά, σε μια εποχή πλήρους αποδόμησης. Τα εκφραστικά μέσα και οι διαφορετικές υφολογικές κατευθύνσεις των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην Έκθεση, δημιουργούν μια ενδιαφέρουσα εικαστική συναναστροφή που πορεύεται ανάμεσα στον Νέο ρεαλισμό και την Pop-Art.
Booth: J5
ART - ATHINA 2011,
Κλειστό Γήπεδο Π. Φαλήρου (TaeKwonDo), Μωραϊτίνη 2, Π. Φάληρο.

Ώρες λειτουργίας της έκθεσης:
Πέμπτη 19:00-22:00, Παρασκευή 14:00-21:00, Σάββατο 12:00-21:00, Κυριακή 12:00-21:00

Pixels

2011-01-18T14:39:00.005+02:00

Αστυδρόμος #5 - Κουλοχέρης

2011-01-01T18:02:00.002+02:00

Open publication - Free publishing - More kouloxeris

Το παιχνίδι είναι εύκολο… απλοϊκό ή μάλλον γελοίο. Όλα τα ονόματα μέσα στο κουτί, ποιος θα είναι ο νικητής… ποιος θα «φέρει» τέσσερα κοινά για τη νίκη… Ποιος θα προσπαθήσει να «ρεφάρει» με επιτυχία… Ο μοχλός κατεβαίνει… όλα γυρίζουν… ανακατεύονται ασταμάτητα μέσα στο κουτί. Σε ποιον τελικά θα δώσει τη χαρά το μικρό δολάριο, το μήλο, το εφτάρι, το… η… ο… Σε ποιον; Σ’ αυτόν που θα επιλέξει ο «κουλο- χέρης» τυχαία, απερίσκεπτα ίσως… ή μάλλον φανατικά… χωρίς συνειδητή επιλογή… χωρίς άποψη…
A.Φ.

Merry Christmas!

2010-12-22T13:36:00.002+02:00

4 brunettes and one blond

2010-12-13T11:19:00.004+02:00

Στο νησί- Προεικάσματα

2010-11-17T13:20:00.007+02:00

Open publication - Free publishing - More island

Ένα 16-σέλιδο που επιμελήθηκα πρόσφατα...

Then and now

2010-10-25T18:22:00.005+03:00

188x120cm, oils on canvas
"The quick brown fox jumps over the lazy dog" is an English-language pangram

Happiness of the new age

2010-06-23T19:57:00.014+03:00

Την Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου, στις 8:30 μ.μ. εγκαινιάζεται στην αίθουσα τέχνης Art Zone 42, επί της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42, η ατομική έκθεση ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Μπερδέκλη, με τίτλο "Happiness of the new age" .

Φανερά επηρεασμένος από τον κόσμο της διαφήμισης και της μόδας, o Κωνσταντίνος Μπερδέκλης ασχολείται με την διερεύνηση της γυναικείας φιγούρας, όπως αυτή παρουσιάζεται μέσα από την σύγχρονη τυπογραφία. Ο καλλιτέχνης αξιοποιεί μέσα από το προσωπικό του ύφος γραφής, τον ρεαλισμό και την pop-art, ασκώντας κριτική και σχολιάζοντας τον τρόπο με το οποίο προβάλλεται σήμερα το γυναικείο είδωλο στην νέα αισθητική κουλτούρα των avant-garde περιοδικών και έντυπων καταχωρήσεων. Στα ζωγραφικά έργα του καλλιτέχνη, παρένθετες γυναικείες μορφές και αποσπάσματα από την φευγαλέα πληθώρα εικόνων-μοντέλων εννοιοδοτούν τον χώρο, ανατρέποντας το προφανές και μετασχηματίζοντάς το σε πρόκληση και απορία απέναντι σε στάσεις, ρόλους και συμπεριφορές. Τα έργα του διακρίνονται για την λεπτή τους ειρωνεία, καθώς ο ζωγράφος εστιάζει υπαινικτικά στην παραγωγή προτύπων της μόδας, τα οποία ζωντανεύουν - και παράλληλα παγιδεύουν - τις επιθυμίες ενός διεθνοποιημένου καταναλωτικού κοινού και τα οποία πολλές φορές, διευρύνοντας το πλαίσιο τους, ατενίζουν το μέλλον.

"Η έκθεση καταγράφει το «τώρα» μέσα απο σελίδες περιοδικών μόδας και ίντερνετ. Καταγράφει μια πραγματικότητα, ανάμεσα σε πολλές άλλες, που έχει να κάνει με την «ιδανική» ομορφιά και τα πρότυπα, με την σεξουαλικότητα αλλά και την θέση της γυναίκας, όπως παρουσιάζεται μέσα από έναν κόσμο με έντονη κίνηση, αυτόν της διαφήμισης και της φωτογραφίας. Η πληθώρα τέτοιων εικόνων μονοπωλεί τα μέσα και η γυναίκα ως σύμβολο αποκτά διττή σημασία: του θύματος αλλά και του θύτη. Με τον ίδιο τρόπο που εξουσιάζει, εξουσιάζεται, απελευθερώνεται αλλά και εμπορευματοποιείται. Τα πρότυπα όμως δεν μπορεί παρά να φλερτάρουν με την τελειότητα και να χαρακτηρίζουν αυτό που η κοινωνία ενδόμυχα θέλει να φτάσει και να ακολουθήσει, όπως εξάλλου και σε παλαιότερες εποχές. Η πληθώρα των εικόνων μόδας ανήκουν στην pop κουλτούρα, μιας και μας περιβάλλουν, αλλά πολλές φορές διευρύνοντας το πλαίσιο τους, ατενίζουν το μέλλον και δίνουν νέα προοπτική σε αυτό που μπορεί να θεωρείται κυρίαρχο. Η αναζήτηση αυτή τροφοδοτεί και ανανεώνει την εικόνα των προτύπων που είτε ξαναχρησιμοποιούν, είτε ακολουθούν νέους δρόμους, δοκιμάζοντας πολλές φορές τα καθορισμένα όρια. Η «υπερβολή του νέου» μέσα από αυτό, άλλοτε σοκάρει και απωθεί και άλλοτε προσελκύει προκαλώντας την προσοχή. Η ζωγραφική μου αποσκοπεί στο να μεταφέρει επιλεκτικά σε ένα έργο επιμέρους στοιχεία, εστιάζοντας και δίνοντας χρόνο για σκέψη. Αυτό γιατί τα πρόσωπα μέσα απο την ζωγραφική αποκτούν διάρκεια και παλεύουν για τη δική τους θέση στην αιωνιότητα. Η φωτορεαλιστική απεικόνιση βοηθά το μύνημα να φτάσει ακέραιο, αναπαραγόμενο πιστά, ενώ συγχρόνως τα καθαρά περιγράμματα δίνουν μια αίσθηση απολυτότητας για το φαίνεσθαι. Αρκετές φορές η μορφή «κόβεται», σαν να θέλει να ελευθερώσει ωφέλιμο χώρο ή σαν να αυτοκαθορίζεται, δίνοντας την ευκαιρία στον καμβά να αποκαλυφθεί, κάνοντας έτσι πιο «εξωστρεφή» την σύνθεση. Όυτως ή άλλως, ο στόχος παραμένει και έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την ομορφιά. Μια ομορφιά, η οποία καταγράφεται μέσα απο δυναμικές φόρμες, έντονες αντιθέσεις και χρώματα. Από την άλλη, η τυπογραφία παίζει και αυτή καθοριστικό ρόλο όσον αφορά την καθαρότητα του μηνύματος, μάχεται με την εικόνα και αλληλοσυμπληρώνει. Πολλές φορές οδηγεί στην ευδαιμονία του σίγουρου, επικυρώνει και επηρεάζει, διαβάζεται, άλλοτε κρύβεται και μερικές φορές δεν σημαίνει τίποτα. Έτσι ο θεατής σχηματίζει τις δικές του αλληλουχίες νοημάτων και προσδίδει στις λέξεις την δική του σημασία. Τα πρόσωπα μπορεί να είναι γνώριμα ή όχι, πάντως αναπαρίστανται για να τονίσουν την οικεία επανάληψη και σχέση μας με τον ευρύτερο κόσμο της διαφήμισης, μετασχηματίζονται και μοιραία ακολουθούν την δική τους νοηματική γλώσσα, μέσα απο ένα διαφορετικό μέσο και περιβάλλον."

Κωνσταντίνος Μπερδέκλης

Η επιστροφή του αγράμματου συγγραφέα

2010-05-12T15:40:00.006+03:00

Ενημερώνουμε το αναγνωστικό κοινό ότι το τελευταίο μέρος της τριλογίας του «αγράμματου συγγραφέα» κυκλοφορεί μόνο στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση agramatos61.blogspot.com

Στην 'Ηπειρο...

2010-04-12T11:19:00.007+03:00

...πολλές φορές δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις το ανθρώπινο χέρι από αυτό της φύσης... Τι μεγαλύτερη αλήθεια από αυτό;

In Ipiros...
...quite often you find difficult to distinguish the human hand from that of
nature. Is there a truth greater than that?

νεκρή φύση

2010-03-26T12:49:00.009+02:00

Σου στέρησες το φως σου
Κι από τότε συγκρίνεις κι είσαι τσιφούτα.
Δεν τρως για να φάμε εμείς.
Δεν τρως για να μη δουν οι άλλοι ότι έφαγες.

Και μου γινες σύντροφος κυρά Μιζέρια.
Να μην τρως να φάω εγώ
Να μην τρώω, να φαν οι άλλοι.

Αυτό που πάντα ήθελα ήταν μια φίλη,
ένα αγόρι να μεγαλώνουμε μαζί-
να μένουμε μαζί παιδιά
Και μία αμμουδιά.

Και τώρα αυτό που κάνω
είναι να ψάχνω για δουλειά
και να σε ακούω περισσότερο από ποτέ
κυρά Μιζέρια

Στη νεκρή φύση της πόλης
και του μέλλοντος
τα λιμάνια κι οι σταθμοί
στολίζονται από τις ανθοδέσμες σου….
(Δήμητρα Κ.)

Still life
You deprived yourself of your light
and from then on you get to compare and you are teethless.
You don't eat in order for us to eat.
You don't eat in order to avoid the look of others at you having eaten.

And you became a comrade Mrs Misery.
You must not eat in order for me to eat.
I must not eat in order for the others to eat.

What I always wanted was a friend,
a boy to grow up with-
I wanted us to stay children for ever
and a beach.

And now what I do
is to search for work
and to listen to you now more than ever
Mrs Misery

In the city's still life
and in that of the future
all ports and stations
are being decorated by your bouquets...
(Dimitra K.)

girl with sunglasses

2010-02-28T17:05:00.005+02:00

Όλα μοιάζουν να λιγοστεύουν καθώς μεγαλώνουμε
....Τα δωμάτια, οι άνθρωποι, τα παλιά παιχνίδια
Όλα λιγοστεύουν...
.... Ο ελεύθερος χρόνος... Τα βιώματα...
Λες και όλα χωράν μέσα σε ένα συρτάρι...
Ο τόπος μου, που με "φτύνει"... λιγοστεύει και αυτός!
Μόνο η τεράστια αόρατη δύναμη που με πάει κόντρα δεν λιγοστεύει.
Αυτή γιγαντώνεται και μόνο έτσι μπορεί να γιγαντωθώ και γω... να πεισμώσω πιο πολύ!
Να γεμίσω με υπέροχα συναισθήματα και να προσδώσω σημασία στα πράγματα...

Everything seems to lessen as we grow up
...Rooms, people, the old toys
Everything lessens...
...Free time...Experiences...
As if everything can fit in a drawer...
My country which ignores me...lessens too!
Only the huge invisible power that goes against me doesn't lessen.
This power gets gigantic and that's the only way I can get gigantic too...the only way I can be in the sulks even more!
It is the only way for me in order to be filled with wonderful feelings and give meaning to things...

C O M

2010-02-15T18:18:00.004+02:00

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΑΙΡΕ

2010-02-12T21:51:00.006+02:00

Ήταν από τις κλασικές μέρες που βρήκα ένα μικρό κενό και γκουγκλάροντας στο διαδίκτυο τυχαία έπεσα πάνω σε αυτήν την φωτογραφία αποκάλυψη. Αυτό που αντίκρισα ήταν ένα πορτρέτο του 1ου αιώνα π.χ. με την "κορνίζα" και την ασυνήθιστη στάση του εικονιζόμενου. Το πρώτο που είπα πάνω στην νύστα μου ήταν....οοοουυυυααααουυυ και αφού ξύπνησα αστραπιαία συνειδητοποίησα πόσο σύγχρονο φαινόταν στα μάτια μου. Διαβάζοντας το σχετικό άρθρο πληροφορήθηκα (enet.gr) (γιατί δεν διακρίνεται στην φώτο) για την ώχρα και τους ροζ τόνους της επιδερμίδας του προσώπου καθώς και τα κοκκινωπά μισάνοιχτα χείλη! Η ζωγραφική δεν θα σταματήσει ποτέ να εκπλήσσει κάνοντας όσους ενδιαφέρονται να νοιώθουν την συνέχεια ενός ζωντανού οράματος που συνεχώς αλλάζει, ανατρέπεται αλλά συνεχίζει αναπάντεχα να εξελίσσεται. Δεν μπορείς να πεις εύκολα ότι όλα είναι υποκειμενικά στην τέχνη... Δεν μπορείς να μην παρασυρθείς από τα συναισθήματα που σου προκαλεί ένα τέτοιο πορτρέτο με το μυστήριο της αιώνιας παγωμένης έκφρασης του!

It was one of those days that I found some free time and as I was using google on the internet I accidentally met this disclosing photo. What I actually saw was a portrait of the 1st century BC with its “frame” and unusual posture. The first thing I said in my sleep was ...oooouuuuaaaaouuu and after I woke up I realized how modern it seemed to my eyes. After I read the corresponding article I distinguished (enet.gr) (since it is not so distinct in the photo) the ochre and rose tones of the face's epidermis as well as the reddish half-opened lips! Painting will never stop surprising others by making those who are interested feel the continuation of a living vision which constantly changes, overturns but, unexpectedly, continuous to evolve. You cannot easily say that everything is subjective in art... You can easily get carried away by the feelings that a portrait like this provokes with the mystery of its eternal frozen expression!

Ctrl+w

2010-01-31T22:51:00.006+02:00

Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια "μανία" για ταινίες πολύ μικρού μήκους σε χάλια φυσικά ανάλυση (αφού τραβάω με φωτογραφική μηχανή) που θα χουν όμως ένα χαρακτηριστικό, να είναι τραβηγμένες με ένα μόνο πλάνο! Επιπλέον να μην έχει γίνει κάποια παρέμβαση με προγράμματα μοντάζ στην εικόνα και στον ήχο. Έτσι η μουσική παίζει κανονικά στα ηχεία και ακούγεται όπως την έχει αιχμαλωτίσει η κάμερα. Επίσης το περιεχόμενο των video αυτών έχει να κάνει με την ζωγραφική δουλειά μου, αφού δεν σκοπεύω να απομακρυνθώ στο απώτερο μέλλον από αυτή.

Σε αυτό εδώ το video τα στάδια του πίνακα είναι φωτογραφημένα σε τακτά χρονικά διαστήματα από την αρχή του έργου μέχρι και λίγο πριν ολοκληρωθεί και "παίζουν" χρονικά αντίστροφα μέχρι να σβηστεί το ίδιο το έργο μέσα σε ένα περιβάλλον photoshop CS2.

To τραγούδι είναι των Dead Can Dance...Anywhere out of the world
:-)

During the last period of time I have been obsessed by short films with a very bad resolution of course (since I am filming through a bad camera)that will have a certain characteristic: they will have been filmed under only one frame! What is more, there should not appear any changes through montage programs in sound and picture. Therefore, the music plays normally in the resonators and is being heard exactly as captured by the camera. Also, the content of these videos is related to my works of painting art since I don't intend to distant myself from that.

In this video the painting's stages have been photographed in ordered periods of time from the beginning of the work until a point just before its completion and they are being played inversely in time until the whole work dies out in a photoshop CS2 environment.

The song was made by Dead Can Danse...Anywhere out of the world :-)

two figures- Popova

2010-01-18T22:32:00.008+02:00

Sunday

2010-01-10T16:21:00.003+02:00

Summer is for lovers #2

2009-12-19T17:26:00.005+02:00

oils on canvas (100x70)

o Δον Μαργαρίτος
(Δήμητρα Κ)
Είναι ξεκουρδισμένη η πόλη μας. Καμία σχέση ο ένας με τον άλλον αυτοί που την διασχίζουν…Υπάρχει η γενική ομολογία πως όλοι κινούνται σε έναν εντατικό ομοιόμορφο ρυθμό. Μα δεν είμαστε εδώ για να βγάζουμε ή να αναπαράγουμε θεωρίες……..
Θα σας μιλήσω για έναν ηλικιωμένο κύριο. Φόραγε σακάκι και μελόν καπέλο. Προχώραγε στην πλατεία Συντάγματος μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα με ύφος ανθρώπου που απλά περιμένει έναν ελληνικό καφέ και την εφημερίδα του. Εκεί λοιπόν που ήταν αμέριμνος το πρόσωπό του δείχνει κατάπληκτο από μια μαργαρίτα σε μία σκαλωματιά του δήμου…μια απλή, καθημερινή μαργαρίτα…. Της χαμογέλασε σαν να ήταν πρόσωπο γνώριμo που είχε να το δει καιρό. ΄«ΜΜΜ όχι…θα κάνουμε παρέα» ήταν σαν να της έλεγε καθώς την έκοβε. «Καλά είσαι εδώ» είπε και την έβαλε στο πέτο του. Το πρόσωπο του γέμισε από ένα τεραστιότατο χαμόγελο. Kαι προχώρησαν, αυτή κι αυτός στα καλντερίμια του κέντρου. Ας πούμε…κατά την Πανεπιστημίου.
Οι δρόμοι του φάνταζαν καλντερίμια. Με τη μαργαρίτα στο πέτο πίστευε τον εαυτό του ιππότη στην οδό των ιπποτών της Ρόδου. Ο δον Κιχώτης ήταν αυτός και ο πιστός του σύντροφος η μαργαρίτα ο Σάντσο Πάντσα. Είχε γυρίσει από μάχες στις πεδιάδες της Σαραγόσας σε αυτό το νησί που εκείνη την εποχή ήταν γεμάτο ιππότες. Ιππότης κι αυτός μέσα σε όλους ήθελε να σώσει μαρκησίες και κοντέσες.
Έριχνε βλέμματα γεμάτα γλύκα στις γυναίκες της Πανεπιστημίου. Μα…μάταια. Του έδειχναν είτε τις πλάτες ή τις ελιές που έχουν στα προφίλ τους. Μια στιγμή όμως μια φωνή από τα πίσω του ερχόταν. Δε γίνεται… γι’ αυτόν θα ήταν. Μια φωνή που κάτι νόμιζε πως είχε χάσει κι ήθελε κάποιον να την κατευθύνει. Ήταν μια γυναίκα, τα χέρια της ήταν γεμάτα τσάντες, όπως από βραχιόλα τα χέρια των ισπανίδων χορευτριών. Την κοίταξε γλυκά και περίμενε να καταλάβει τί ήθελε, γιατί δεν πολυκαταλάβαινε.
«Τα Hondos τα πέρασα; Είναι μακριά;;;» Ο κύριος κατάλαβε πως η γυναίκα αυτή όντως ήθελε τη βοήθειά του, τη σωτήριά του χερούκλα. Την πήρε από το χέρι να την οδηγήσει. Τις πήρε τις τσάντες να την αλαφρώσει κι έτσι αυτή δεν μπορούσε μακριά του να φύγει. Την πήγαινε που; Στα Hondos; Αγνοείται η τύχη τους.

Don Margaritos
(Dimitra K)

Our city is unwound. There is no relation whatsoever between the people that pass through the city... By general consent everybody moves in a uniform intensive pace. However, we are not here to make or reproduce theories...
I will talk to you about an old man. He was wearing a coat and a “melon” hut. He was passing through Syntagma Square one sunny fall day as if he was just waiting for a Greek coffee and his newspaper. While he was carrying on blithely his face suddenly looked amazed with a margarita which was placed in a municipality's clamber... a simple everyday margarita!He laughed at the margarita as if it was a familiar person that he hadn't seen for ages. “MMM no... we will hang out together” he seemed to be saying while he was cutting it. “You fit well in here” he said and he put it in his lapel. His face was filled by an enormous smile. They subsequently walked together in the center's cobbled roads. Let's say … towards Panepistimiou street. The streets seemed to him as cobbled roads. With the margarita in his lapel he was regarding himself to be a knight in the road of knights in Rhodes. He was Don Quixote and his faithful companion was his margarita, Sancho Pancho. He had returned from several battles in the plains of Saragossa to an island which at that time was filled with knights. Being a knight himself too he wanted to save marchionesses and countesses.
He was addressing profound glances on the women of Panepistimiou street. In vein though... They were showing him either their backs or some beauty-spots they had on their side-face. Suddenly a voice was coming from behind. It was definitely related to him. A voice that thought it had lost something and wanted someone to give directions to. It was a woman holding many bags, like the bracelets that Spanish dancers wear. He glanced at her profoundly and waited in order to understand what she wanted because he couldn't guess correctly.
“Did I passed by Hondos? Is it far away? The gentlemen understood that the woman really needed his help, his redeeming big hand. He took her by her hand in order to guide her. He then took her bags off her hands to relieve her of the load and therefore she couldn't leave away from him. Where was he taking her to? Hondos? From then on, nobody knows anything about them.

New age

2009-11-21T13:29:00.004+02:00

Go-Go

2009-11-08T14:02:00.002+02:00

haz patterns

2009-11-08T13:22:00.011+02:00

Μου αρέσουν τα patterns!!!

I like patterns!!!

PLACEBO #4

2009-10-21T20:21:00.004+03:00

japanese koi fish
Placebo button wiki
Employees Only Think They Control Thermostat

d.k. paradise 16-30/09 Booze

2009-09-01T17:02:00.020+03:00

Το Booze Cooperativa παρουσιάζει από την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου έως την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009 την έκθεση των εικαστικών Ιωάννας Μαρίας Αντωνιάδη και Κωνσταντίνου Μπερδέκλη με τίτλο «d.k. paradise – ένα σχόλιο στην αισθητική κουλτούρα». Την έκθεση, κάθε Παρασκευή και Σάββατο, θα «ντύνει» θεατρικό δρώμενο σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη

Το «d.k. paradise – ένα σχόλιο στην αισθητική κουλτούρα» είναι μια αναφορά στη σύγχρονη αισθητική έτσι όπως παρουσιάζεται σε περιοδικά και έντυπες διαφημιστικές καταχωρήσεις.
Η παρουσίαση ψευδοπροτύπων της μόδας σε συνδυασμό με στοιχεία που επικρατούν στη σύγχρονη τυπογραφία, οικοδομούν τους πίνακες του Κωνσταντίνου Μπερδέκλη σε θυληκό γένος ενώ η Μαρία Ιωάννα συμπληρώνει σχολιάζοντας τον ρόλο του αρσενικού αντίστοιχου ειδώλου.
Οι δύο καλλιτέχνες σε μία διαπροσωπική συνομιλία καταγράφουν και σχολιάζουν την προσπάθεια οικοδόμησης “πρωτοποριακών” αρχετυπικών προτύπων με σκοπό την επίδραση και τον έλεγχο του αγοραστικού κοινού και της αισθητικής κουλτούρας.
Η συνομιλία των δύο εικαστικών εναλλάσεται σε σατυρικούς τόνους απο την παραδοσιακή απόδοση του Κωνσταντίνου στη multimedia digital zωγραφική της Μαρίας Ιωάννας και ολοκληρώνεται από το αναπτρεπτικό δρώμενο του Γρηγόρη Χατζάκη.

Συντελεστές :
Εικαστικοί : Ιωάννα Μαρία Αντωνιάδη και Κωνσταντίνος Μπερδέκλης
Σύλληψη : Ιωάννα Μαρία Αντωνιάδη και Κωνσταντίνος Μπερδέκλης
Πρωτότυπη Μουσική : Εμμανουήλ Σγουρίδης
Σκηνοθεσία Δρώμενου : Γρηγόρης Χατζάκης
Οργάνωση Δρώμενου : Λίνα Καραμπλάκα
Δημόσιες Σχέσεις : Χριστίνα Αντωνιάδη

d.k. Paradise 16-30/09 Booze

Thursday 29th February 2010, 21:19:09 artbyhaz@gmail.com (HAZ-ART(blog diary))

Booze Cooperativa presents from Wednesday 16th September to Wednesday 30th September 2009
an exhibition made by the conjecturals Ioanna Maria Antoniadi and Konstantinos Berdeklis titled
“d.k.paradise – a comment in the aesthetic culture”. The exhibition, every Friday and Saturday, will be accompanied by a theatrical act directed by Grigoris Hatzakis.

“d.k. paradise – a comment in the aesthetic culture” is a reference to modern aesthetics as shown in magazines and classified advertisements. The presentation of fashion's false models combined with elements that dominate in modern printing, construct paintings of Konstantinos Berdeklis in female gender while Maria Ioanna complements by commenting on the role of the male corresponding pattern.

The two artists in a personalized discussion record and comment on the effort of constructing avant – garde archetypal models which aims to affect and control the customers and aesthetic culture.
The discussion between the two conjecturals interchanges in satirical tones with the traditional attribution of Konstantinos in the multi-media digital painting of Maria Ioanna and finally gets consummated by the subversive act of Grigoris Hatzakis.

Contributors:

Conjecturals: Ioanna Maria Antoniadi and Konstantinos Berdeklis
Conception: Ioanna Maria Antoniadi and Konstantinos Berdeklis
Original Music: Emmanouil Sgouridis
Direction of Act: Grigoris Hatzakis
Layout of Act: Lina Karablaka

Public Relations: Hristina Antoniadi

pop παράδεισοι

2009-08-23T17:21:00.002+03:00

Open publication - Free publishing - More pop

SUMMER is for lovers

2009-08-21T17:19:00.008+03:00

κόντρα πλακέ θαλάσσης, διαστάσεις 125x250mm unfinished

sea plywood, dimensions 125x250 mm unfinished

Φιλιά απο Μήλο

2009-07-28T16:55:00.005+03:00

Ποπ παράδεισοι

2009-07-10T00:55:00.009+03:00

Η ανυπέρβλητη ποπ αισθητική της παραλιακής, κυρίως προς το Φάληρο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν χρησιμοποίησα το ποδήλατο μου για να την διανύσω. Ενώ θα μπορούσαν να χαράξουν ένα πεζοδρόμιο κατά μήκος όλης της παραλιακής (δεν μιλάω για ποδηλατόδρομο!) εντούτοις διακόπτεται συχνά και εμποδίζεται από αρκετά εμπόδια. Χρειάστηκε να κάνω αρκετές μανούβρες για να φτάσω στο τέλος της διαδρομής μου που ήταν η biennale εμποδιζόμενος από ταμπέλες, σαμαράκια κ.α.. Παρόλα αυτά ένιωσα μια αισθητική συνέχεια της πορείας που ακολούθησα εξ αρχής και αργότερα με αυτά που είδα στον χώρο του σταδίου. Ένας μεταφυσικός λαβύρινθος που συνοδευόταν απο την χαλαρή αύρα της παραλίας καθώς έβλεπα τους ανθρώπους να κάνουν την βόλτα τους και να χαλαρώνουν, κάποιους ηλικιωμένους να παίζουν σκάκι έχοντας για κοινό κάποιους άλλους ηλικιωμένους που κοιτούσαν στο άπειρο. Πάρκα με άπειρα δρομάκια και γκαζόν. Πραγματικά πιστεύω ότι το κομμάτι αυτό της παραλιακής είναι καταπληκτικό και αποτελεί μια όαση για τους Αθηναίους.Όλα έμοιαζαν άφθαρτα, οι άνθρωποι όλο υποσχέσεις και η ζωή να κυλά αργά με κάθε πεταλιά. Όταν πέρασα το σημείο που καταλήγει το πληγωμένο ρέμα της πικροδάφνης δεκάδες πουλιά έκαναν θόρυβο μέσα από τα δέντρα του ρέματος, δίπλα στην γέφυρα, και αισθάνθηκα ότι κάποιο κομμάτι αυτού του υπέροχου χώρου αντιστέκεται σθεναρά για να μας θυμίζει τι ήταν πριν.
...Το heaven είχε δικαιολογήσει τον τίτλο του. Μέχρι να μπω στην έκθεση είχα δει μια άλλη έκθεση με την μόνη διαφορά ότι ήταν τζάμπα και δεν είχε δεκάδες χορηγούς και εθελοντές, αλλά κομπάρσους σ' ένα μεγαλύτερο θέατρο,πιο παγκόσμιο. Όταν μπήκα μέσα στον χώρο της biennale συνέχισα να περιφέρομαι πιο βαθιά μέσα σε αυτό το συναίσθημα που μου είχε δώσει αυτή η βόλτα ανάμεσα σε διαδρόμους που είχαν οριοθετήσει σιδερένιες ντουλάπες, μαξιλάρια, video (τα όποια τα βαριέμαι!!), νοήματα που με αφορούσαν ή όχι, κακοστημένα πάνελ και ελάχιστα ενδιαφέρον έργα. Δεν ξέρω ποιους αφορούσε τέλος πάντων όλο αυτό το συνοθύλευμα και αν χρειάζεται "διερμηνέα" ή όχι για να το κατανοήσεις αλλά το μόνο που έχω να πω είναι ότι από concept η δεύτερη αλλά και η πρώτη biennale ήταν πολύ καλές. Τέλος πάντων, βγήκα στον καθαρό αέρα με ανακούφιση και έδωσα το επόμενο ραντεβού πάνω στον κυματοθραύστη, στην μαρίνα, με μπύρες και καλή παρέα...

The insurmountable pop aesthetics of the seaside area of Athens, particularly towards Faliron, has made an enormous impression on me when I used my bike in order to run through it. While they could cut a pavement all along the seaside area (not to mention anything about a cycling track!), on the contrary, it is being interrupted in many areas and has got many obstacles. I had to make several manoeuvres in order to reach the end of my course which was biennale while I was being constantly interrupted by signs, bumps, etc. However, I felt a certain aesthetic continuation of the course I had followed from the beginning and later on too in regard to what I saw inside the stadium. A metaphysical labyrinth which was being accompanied by the beach's gentle breeze as I was watching people strolling and relaxing, some old people playing chess while their audience – some other old people – were looking at the infinity. Parks with infinite little streets and grass. I truly believe that this part of the seaside area is amazing and constitutes an oasis for the Athenian people. Everything seemed to be imperishable, people full of promises and life passing by slowly with each and every petal. When I passed by the point where the oleander's hurt stream was ending tens of birds made a noise through the stream's trees, next to the bridge and I felt that a certain part of that wonderful area vigorously resisted in order to remind us what it used to be like previously.
...The heaven had justified its title. Until I enter the exhibition I had already seen another exhibition with the only difference being that it was free of charge. It didn't have sixteen sponsors and volunteers but instead it included supernumeraries in a greater more global theatre. When I entered the biennale area I went on walking around deeper into the feeling I got when I was strolling in the seaside in between corridors which were formed by iron cupboards, pillows, videos (which bored me!), notions that referred to me or not, badly settled panels and very few interesting works. I don't know who was related to all of that medley and if you needed an “interpreter” in order to fully understand it but the only thing I can say is that in relation to the concept both the first and the second biennale were very good. Anyway, I went out in the fresh air with relief and I made my next appointment at the mole, the marina, with beers and a good company...

design II

2009-07-03T13:07:00.003+03:00

2009-06-24T12:14:00.002+03:00

(by Alex)

design

2009-06-19T15:59:00.001+03:00

ακόμα ένα καλοκαίρι

2009-06-12T13:35:00.004+03:00

Ξέρετε να κάνετε πολλά πράγματα αλλά η ειδικότητα σας είναι αυτή του θαψίματος. Θάβεται όλες τις δυναμικές και επικροτείται αυτά που ούτως ή άλλως εμμονικά θα επιβραβεύατε. Η ειδικότητα αυτή του ζωντανό- θαύτη δεν σας βγαίνει και σε πολύ καλό αλλά συνεχίζεται ακούραστοι το μεγάλο φτυάρι. Για πιο λόγο να τερματίζετε πάντα τελευταίοι, μαζόχες και ανέραστοι; Ποια είναι τα κριτήρια σας; Ποιοι τα καταλαβαίνουν και σε ποιους απευθύνεστε; Αγαπηθείτε, μπήκε ακόμα ένα καλοκαίρι και δεν θα μάθετε τίποτα από αυτό στις άδειες, κρύες, αίθουσες των μουσείων...κρίμα!

You know how to do many things but you are actually specializing in making bad comments. You criticize all dynamics and you approve those things that you would either way persistently reward. This specialization of openly making bad comments is not at all at your benefit but you continue fiercely in making those comments. Why do you always finish last all of you masochists and loveless people? Which criteria do you use? Who is there to understand them and to whom you are addressing your opinions? Learn to love others, another summer season begun and you learned nothing in relation to that in the empty, cold museum halls...what a pity!

Baroque

2009-06-11T18:34:00.002+03:00

carnival

2009-05-25T18:08:00.007+03:00

D.K. carnival

2009-05-17T18:40:00.004+03:00

κομπλέ

2009-05-17T17:42:00.003+03:00

Συμπεραίνω ότι τον κόσμο τον διέπει η αγωνία να γεμίζει τον χρόνο του. Αλλιώς νιώθει λίγο αμήχανα. Σε αυτό συμβάλουν τα διάφορα χάπενινγκ του ποδοσφαίρου, της γιουροβίζιον κ.α.. Χάπενινγκ γιατί δεν πρέπει να σκέφτεται και πολύ, λόγου χάρη τον θάνατο, και κουτσομπολίστικα για να κοροϊδεύει τους άλλους, αντί να νιώθει ο ίδιος ηλίθιος. Έτσι περνάει ευχάριστα η βραδιά...όσο τα ψάχνεις τόσο δυσκολεύουν και όσο σκέφτεσαι τόσο δυσάρεστος γίνεσαι στην "παρέα". Επίσης αν μεσολαβήσουν μερικά φαλλοκρατικά αστειάκια για ξανθιές και πέσει και το απαραίτητο γελάκι της αποδοχής από τις γυναίκες που έχουν εκπληρώσει τον βιολογικό τους σκοπό αλλά δουλεύουν και για το ξεκάρφωμα (προπαντός είναι ανεξάρτητες), τόσο το καλύτερο. Απαραίτητο στοιχείο της βραδιάς είναι και τα πιτσόνια, έτσι για το καλό καθώς και η γουάιντ ντίτζιταλ τηλεόραση 5 -1+2 (τέλος πάντων) για να ακούνε καλά. Θα πέσει και κανά κομπολόι και αυτό ήταν, νανάκια τώρα, γιατί αύριο έχουμε και δουλειές....

the life fantastic

2009-05-11T12:33:00.003+03:00

Aστυδρόμος no3- δορυφόρος

2009-05-07T19:22:00.006+03:00

Κάτι γυρίζει…
κάτι παρακολουθεί… Κάτι μας προφυλάσσει(;)…
κάτι μας προστατεύει(;)… Κάτι με εμποδίζει να ανασάνω… κάτι με σφίγγει το νιώθω… ασφυκτιώ… θέλω να ξεφύγω… να κινηθώ χωρίς φόβο… χωρίς σκιές… ελεύθερα.
Μπερδεμένοι όλοι… μπερδεμένες σκέψεις…
μπερδεμένα συναισθήματα… ανάμικτα… δειλά… κρυφά.
Άλλοι συμφωνούν… άλλοι διαφωνούν…
άλλοι αγνοούν… άλλοι αδιαφορούν…
Κάτι γυρίζει… κάτι σφυρίζει… κάτι φωνάζει…
κάτι ουρλιάζει… να ακούσω…

Bold

2009-05-04T13:00:00.004+03:00

Francis Bacon

2009-05-03T20:13:00.004+03:00

O Francis Bacon αγωνιζόταν να ανακαλύψει την τέλεια εικόνα υποτιμώντας κάπως τον εαυτό του για τις δυνατότητες που έχει πάνω στην ζωγραφική. Γι αυτό και κατέστρεψε αρκετούς πίνακες του.
Η τέλεια εικόνα δεν υπάρχει... αλλά πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε γι αυτήν!

BAZ

2009-04-09T11:15:00.003+03:00

Sensory overload

2009-03-29T14:49:00.004+03:00

(flowers by Gauguin)

Dream

2009-03-28T12:17:00.003+02:00

my funny valentine

2009-03-22T14:48:00.034+02:00

δίπτυχο

She is so money

2009-03-09T14:54:00.018+02:00

GLAM

2009-02-25T12:46:00.002+02:00

night table of dreams

2009-02-16T20:18:00.003+02:00

Το πρότζεκτ αυτό ξεκίνησε όταν άρχισα να ζωγραφίζω ένα παλιό κωμοδίνο ,απο τα κλασικά κίτς κωμοδίνα της γιαγιάς. Το είχα στείλει, δεν ξέρω γιατί, σε ένα φίλο στην Βραζιλία(Chico Queiroz), ο οποίος βρήκε την όμορφη ιδέα να το κάνει τρισδιάστατο. Ο τυχαίος τίτλος που είχα δώσει τότε στο έργο τελικά δεν αποδείχτηκε καθόλου τυχαίος ...
Μια ιδέα θα πάρετε (εδώ)!
Τα υπόλοιπα σε λίγο καιρό

ελευθερία λόγου

2009-02-14T13:39:00.001+02:00

Η κλασική σκηνή που ένας δημοσιογράφος πέταξε τα παπούτσια του στον τέος πρόεδρο Bush

(δυστυχώς, το ράστερ στη φωτό δεν απεικονίζεται σωστά στην οθόνη!)

τα κόμιξ μου...

2009-01-29T11:52:00.001+02:00

Get your own - Open publication

θέμα:οκνηρία
Μετά ήρθε αυτό........
one million years ago

Get your own - Open publication

μετά...
two million years ago

Get your own - Open publication

A.S.T

2009-01-25T12:37:00.002+02:00

Ο δύο τελευταίοι εναπομείναντες της "γλυκιάς συμμορίας" βάζουν ο ένας στον άλλο τις καραμπίνες στο στόμα τους εναλλάξ και ακούγεται η φράση "αυτός ο ήλιος δεν έχει τέλος" και μπαμμμ μπαμ.

so farrrrr

2009-01-19T13:27:00.001+02:00

ART RAW gallery (New York)

2009-01-10T18:18:00.004+02:00

February 19 to March 21, 2009 | Opening reception: Feb 19, 6-9pm
For the inaugural exhibit, Art Raw gallery will feature a 300+ artist show. On view will be 100's of artworks created by international emerging artists.
(link)
Αν περνάτε απο κεί ρίξτε μια ματιά :-)
Τα έργα που έστειλα δεν πρόλαβα να τα φωτογραφίσω, αρα μετα την έκθεση θα έχω την ευκαιρία να τα αναρτήσω στο blog (αν τα στείλουν πίσω).

NIKE

2009-01-10T16:01:00.002+02:00

με την μεταμοντέρνα νίκη της σαμοθράκης στο φόντο!

Black Stripes

2008-12-31T16:06:00.001+02:00

Three dolls

2008-12-30T14:27:00.003+02:00

Είμαστε αόρατοι

2008-12-27T13:37:00.001+02:00

Είμαστε αόρατοι σε μια κοινωνία που αρχίζει να καταρρέει (γιατί έχει παρακμάσει εδώ και πολύ καιρό). Ο καθένας μπορεί να χάσει τον ρόλο του σε αυτήν την κοινωνία που ζούμε! Μπορεί να χαρακτηριστεί αναίτια απ' τους άλλους, ακόμα και φασίστας. Δεν υπάρχει ηθική ούτε κάποιο κοινωνικό πλαίσιο και γι αυτό όλοι έχουν και μια διαφορετική άποψη γι αυτό που βιώνουμε το τελευταίο διάστημα. Θα ανοίξουν τα μαγαζιά ή δεν θα ανοίξουν την Κυριακή, είναι δίκαιοι οι αγώνες ή δεν είναι; Δεν έχουμε τίποτα δικό μας γιατί τα πάντα τα έχουμε αλλοτριώσει. Λέξεις όπως δημοκρατία, κοινωνικό συμφέρον δεν αξίζουμε να τις πιάνουμε στο στόμα μας. Τη δημοκρατία μας την χάσαμε εδώ και πολύ καιρό στα μικροπολιτικά συμφέροντα και γι αυτό είμαστε αόρατοι, για το λόγο ότι δεν μετράνε οι ικανότητες μας αλλά το βίσμα μας. Ο θεσμός του κράτους βάλλεται από παντού! Βάλλεται και από τα κόμματα και από τους πολίτες. Έχει ξεσκιστεί σαν μια πουτάνα, αλλά αναγνωρίζω μεγαλύτερη ειλικρίνεια σ' αυτήν παρά σε όλους αυτούς που μας φτάσαν μέχρι εδώ. Μόνο οι μαθητές είχαν λόγο να διαμαρτυρηθούν για το θάνατο και αυτούς τους ξεσκίσαν πέφτοντας όλοι απάνω τους για να αποκομίσουν κέρδος. Ραγιάδες μεγαλώσατε και ραγιάδες θα πεθάνετε. Την δουλοπρέπεια και τον ευρολιγούρα δεν θα την βγάλετε ποτέ απο το πετσί σας αλλά τώρα θερίζετε τις θύελλες που σπείρατε και γι αυτό χαίρομαι απίστευτα! Διαλύσατε την παιδεία και ο κόσμος δεν έχει όπλα για να ξεσηκωθεί. Δεν μπορεί να γεννήσει καινούριες ιδέες και ατσούμπαλα περιφέρεται φωνάζοντας "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" λες και οι μπάτσοι φταίνε γι όλα αυτά. Η σκέψη του ραγιά δεν μπορεί να πάει παραπέρα, δεν μπορεί να δει πίσω απο τον μπάτσο, δεν βλέπει ότι έχουν φυτρώσει κάγκελα γύρω απο την καρδιά του. Ας τα πουλήσουμε όλα και ας φύγουμε, δεν έχουμε πια την κρίση να διαχειριστούμε αυτήν την χώρα! Ας τα πάρουνε όλα οι Γερμανοί και οι Κινέζοι και ας πάμε σε άλλες χώρες που διαπρέπουν επειδή υπάρχει κράτος.

40 χρόνια περιμέναμε για αυτην την βραδιά

2008-12-21T19:13:00.001+02:00

4ο κοινωνικό φόρουμ στο ελληνικό

2008-12-19T11:38:00.003+02:00

γυρισμένο με σούπερ 8, χωρίς ήχο, πάνω σε ένα καρότσι.

Μια κάρτα απο Παρίσι

2008-12-03T20:55:00.003+02:00

σε τι εποχή ζούμε;

2008-11-27T19:16:00.002+02:00

jacques villegle

2008-11-27T17:40:00.002+02:00

la comedie urbaine
17september 2008- 5 january 2009 (Centre Pompidou)
καλή φάση

haz-art on platform58

2008-11-20T13:55:00.002+02:00

Get your own - Open publication

για τις φωτιές του 2007

2008-11-16T22:40:00.001+02:00

the stranger- Sangmok Ha

2008-11-07T18:07:00.001+02:00

Check out this video: the stranger

Όταν ακόμα έγραφα μουσική. Ο θεός ξέρει πως υλοποιήθηκε αυτό το animation.

Idol

2008-11-07T17:29:00.002+02:00

με αφορμή τον Frank Miller

Καλημέρα

2008-11-04T19:51:00.002+02:00

Σας θυμίζει κάτι αυτό;

2008-11-04T19:43:00.001+02:00

reMap

2008-11-01T17:56:00.001+02:00

Το μόνο πράγμα που μπορεί να ζητάει ένας σύγχρονος άνθρωπος είναι περισσότερο χρόνο, κι αυτό γιατί, όπως ξέρουμε όλοι, ο χρόνος είναι χρήμα (πράγμα ακυρωτικό γι’ αυτούς που θέλουν κάποια άνεση). Χρόνο, για να δίνει τον καλύτερο του εαυτό έστω με την πεποίθηση ότι μπορεί απλά να επιβιώνει σε αυτόν τον κόσμο (αυτό ισχύει πολύ σε αυτούς που ασχολούνται με την τέχνη). Άρα το θεώρημα ότι πρέπει να πληρώνεται η εργασία με το μέτρο ή με το κιλό έχει αποτύχει παταγωδώς και η ζωή μας έχει γίνει μια αγγαρεία, δουλεύοντας φασών. Το δικαίωμα σε μια εργασία που δεν αλλοτριώνει, δεν το έχει κανείς πλέον. Όσο πιο γρήγορος είσαι τόσο το καλύτερο, και από ποιότητα άστα να πάνε. «Αφού έτσι είναι τι να κάνουμε» και κοιτάζουμε να γίνουμε πιο γρήγοροι από τους άλλους. Η σαρδελοποίηση δίνει και παίρνει, η μέση ταχύτητα στο βάδην έχει αυξηθεί, η καρδιά δεν αντέχει άλλο. Παρόλα αυτά γκρινιάζουμε ότι οι ξένοι είναι καλύτεροι αλλά εμείς τον χαβά μας, συνεχίζουμε να αγοράζουμε πανάκριβες ιδέες απ’ έξω κουνώντας επικριτικά το κεφάλι στους εαυτούς μας!
Αγοράζουμε ακριβά ιδέες απ’ έξω αλλά στο τέλος τις κάνουμε νια- νια και αυτές. Εμείς δεν είμαστε οι άλλοι, ούτε μας εκφράζουν απόλυτα οι ίδιες ιδέες. Δεν έχουμε τα ίδια βιώματα, πώς να το κάνουμε, η σαρδελοποιημένη παγκοσμιοποίηση θα αφήσει ακόμα και όλους αυτούς τους «πρωτοπόρους» διανοητές εκτεθειμένους παρέα με την τελματωμένη δυτική σκέψη (εμείς είμαστε οι καλοί, οι άλλοι οι κακοί).
…Αλλά ποιοι είμαστε εμείς;
Σύμφωνα μ’ ένα φίλο….οι γονείς μας. Είναι μια καλή θεωρία! Στην χώρα με τον ισχυρό θεσμό της οικογένειας είμαστε οι καλοβολεμένοι γιοί και κόρες που θα μείνουν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς τους μέχρι τα 40 περιμένοντας την μαμά να τα φέρνει όλα στο πιάτο. Γι’ αυτό το λόγο και δεν μοιραζόμαστε, δεν ρισκάρουμε και δεν είμαστε συνεργάσιμοι. Είμαστε το κέντρο του κόσμου και η οικογένεια δεν θα αφήσει κανένα να μας κλέψει το βύσμα και να μπει πρώτος στο δημόσιο. Μια ανέραστη στρατιά, μουρόχαβλων ανθρώπων.

Frank Miller

2008-11-01T14:17:00.002+02:00

Old stuff

2008-10-23T22:05:00.002+03:00

Ένα λογοτυπάκι που δεν εφαρμόστηκε ποτέ!!

2008-10-20T15:44:00.001+03:00

Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση απο μόνοι τους

2008-10-20T15:09:00.001+03:00

Μια αναπάντεχη συνάντηση που εξελίχθηκε σε συνεργασία για την παραπάνω ποιητική συλλογή του Δ. Φύσσα. Σχεδίαση εγώ ο ίδιος που υπογράφω ως ragman σε εκδόσεις ΓΙΑΟΥ. ΚΕ. (γιαυτλού κεμπάπ). Εκκίνηση μπορεί να θεωρήσει κανείς το παζάρι ρακοσυλλεκτών στο θησείο και το καφενείο της Σοφίτσας εκεί παραδίπλα με το υπέροχο μοσχαράκι.

λινκ

Athens monopoly

2008-10-19T21:49:00.002+03:00

2008-10-18T17:46:00.000+03:00

Τα παραπάνω για τις περισσότερες φορές που είμαι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε 4 τοίχους. Η εσωστρέφεια μου περιορίζεται μόνο όταν παίρνω τους δρόμους για να μοιράσω το λογοτεχνικό έντυπο μας. Τον Αστυδρόμο!

Αυτό το comic παραλίγο να μπει στο δεύτερο τεύχος του Αστυδρόμου αλλά αλλάξαμε θέμα...και πάλι καλά!

2008-10-18T16:49:00.000+03:00

Εμπνευσμένα πάντα απο το ενδιαφέρον site (link).